zespol2

Czym jest Parafialny Zespół Caritas (PZC)?


PZC działa w strukturze Caritas diecezji, korzysta z jej osobowości prawnej (lub z osobowości prawnej parafii przy której został powołany). Posługuje się znakiem i nazwą Caritas.
Jest swoistym „przedłużeniem rąk” Caritas diecezjalnej w parafiach.

Parafialny zespół Caritas to grupa wolontariuszy, pod przewodnictwem księdza proboszcza, bezpośrednio zaangażowanych w działalność charytatywną (prowadzoną w sposób planowy i systematyczny) w parafii. Ich zadaniem jest m.in. realizowanie i koordynowanie (w miarę możliwości i środków) inicjatyw i zadań stawianych przez diecezjalną Caritas oraz zadań pojawiających się w społeczności parafialnej.

W skład wolontariuszy wchodzą: czynni członkowie (regularnie poświęcając swój czas w służbie potrzebującym), członkowie wspierający (oferując systematyczne wsparcie finansowe) oraz sympatycy (pomagają okazjonalnie, służąc np. swoim czasem czy też samochodem) .

Członkowie zespołu pełnią swoją pracę nieodpłatnie (z pobudek chrześcijańskiej miłości bliźniego). W niektórych sytuacjach jednak, nie wyklucza się etatowego zatrudnienia osób. Osoby, które angażują się w działalność Parafialnych Zespołów Caritas to przede wszystkim dojrzali katolicy, którzy chcą służyć innym.

Caritas (Miłość miłosierna) a filantropia

Celem PZC jest działalność charytatywna i humanitarna dla zrealizowania potrzeb duchowych i materialnych człowieka, wypływająca z ewangelicznego przykazania miłości i mająca na uwadze godność każdej osoby ludzkiej, bez względu na jej wyznanie, światopogląd, narodowość, rasę i przekonania.

Wszyscy wolontariusze podejmujący działalność charytatywną w PZC winni pamiętać o ewangelicznej i nadprzyrodzonej inspiracji swojego działania. To bowiem odróżnia PZC od innej działalności humanitarnej. Celem bowiem ostatecznym posługi Caritas jest uświęcenie drugiego człowieka oraz jego przynależność do Chrystusa.

notatnik

Zadania Parafialnego Zespołu Caritas


  • Formacja wspólnoty parafialnej w duchu miłosierdzia (propagowanie kultu Bożego Miłosierdzia w powiązaniu z miłosierdziem chrześcijańskim).
  • Rozpoznawanie potrzeb (rozpoznawanie zjawisk i problemów społecznych oraz opracowanie skutecznego sposobu dostrzegania wszystkich potrzebujących).
  • Pomoc ubogim i potrzebującym (pomoc doraźna i długoterminowa w imieniu wspólnoty parafialnej).
  • Troska o różne grupy w parafii, borykające się z problemami materialnymi i duchowymi (osoby starsze i samotne, niepełnosprawne i chore, bezrobotne, bezdomne, ubogie, matki samotnie wychowujące dzieci, dzieci zaniedbane wychowawczo).
  • Wspieranie rodzin ofiar klęsk i katastrof, pomoc dla poszkodowanych.
  • Informacja o sytuacji ubogich na terenie parafii (prowadzona jest ewidencja osób wymagających pomocy).
  • Walka z dyskryminacją osób ubogich.
  • Budowanie kultury solidarności z ubogimi (budowanie „cywilizacji miłości”, poprzez troszczenie się o poszanowanie godności osób ubogich i potrzebujących wsparcia (które przez swoją sytuację nie mają głosu i znaczenia w społeczeństwie)).
  • Formacja religijno-moralna swoich członków w duchu solidarności i miłości społecznej (rekolekcje, spotkania modlitewne czy dyskusje poświęcone chrześcijańskiemu miłosierdziu).
  • Tworzenie specjalistycznych placówek pomocowych (jadłodajnie, kluby seniora, ośrodki dziennego pobytu, punkty wydawania odzieży i żywności, ochronki i przedszkola, placówki kolonijne, poradnie prawne, świetlice dla dzieci).
  • Współpraca z innymi instytucjami charytatywnymi na terenie parafii.
  • Pomoc poza parafią (w sytuacji klęsk żywiołowych).